Słońce we wrześniu szybko wędruje na południe, obniżając w trakcie miesiąca wysokość górowania o \(11^\circ.\) Wskutek tego dzień skróci się o kolejne dwie godziny. 23 IX przetnie ono równik niebieski, zaczynając astronomiczną jesień.
W pierwszej dekadzie września Księżyc rozświetli niebo poranne, dążąc do nowiu 11 dnia miesiąca. W nocy z 2 na 3 IX wzejdzie on, w fazie \(66\%{,}\) \(9^\circ\) na zachód od Plejad w Byku i do rana zmniejszy dystans do nich prawie o połowę, by kolejnej nocy pokazać się w ostatniej kwadrze również \(5^\circ{,}\) ale już na wschód od Plejad. Jednocześnie w podobnej odległości, lecz na południe od niego, znajdzie się planeta Uran, która 10 IX zmieni kierunek ruchu na wsteczny. Uran kreśli swoją pętlę na niebie w połowie odległości między Aldebaranem a Plejadami jakieś \(2{,}5^\circ\) na południowy wschód od gwiazdy 4. wielkości 37 Tau, sama świecąc z jasnością \(+5{,}7^m.\) Księżyc pozostanie w Byku jeszcze następnej nocy, zbliżając się na niewiele ponad \(1^\circ\) do El Nath, drugiej co do jasności gwiazdy tej konstelacji.
7 IX Srebrny Glob dotrze do wschodniej części Bliźniąt, tworząc trójkąt równoramienny z Polluksem, najjaśniejszą gwiazdą tej konstelacji, i Marsem, zajmując pozycję po \(4{,}5^\circ\) od obu ciał niebieskich i zmniejszając przy tym fazę do \(20\%.\) Czerwona Planeta dąży do opozycji w lutym przyszłego roku. Na razie świeci z jasnością \(+1{,}2^m\) przy tarczy o średnicy \(5''.\) We wrześniu Mars pokona \(18^\circ{,}\) zaczynając miesiąc niedaleko miejsca, gdzie na początku roku znajdował się Jowisz, by pod jego koniec wejść do gwiazdozbioru Raka. 10 IX planeta przejdzie mniej niż \(1^\circ\) od świecącej z jasnością \(+3{,}5^m\) gwiazdy Wasat.
8 IX około godziny 2:49 Księżyc w fazie \(12\%\) zakryje gwiazdę 5. wielkości \(\eta\) Cnc, tworzącą północno-zachodni róg trapezu gwiazd, otaczających gromadę otwartą M44 w Raku. \(\eta\) Cnc pojawi się przy ciemnej stronie księżycowej tarczy około godziny 3:40. Następnie Księżyc podąży ku samej gromadzie gwiazd, osiągając nad ranem odległość niewiele ponad \(1^{\circ}.\)
W odległości \(9^\circ\) wspomnianemu układowi towarzyszy planeta Jowisz, która zaczyna pojawiać się na niebie porannym. 9 IX Księżyc, przy fazie zmniejszonej już do \(5\%{,}\) wzejdzie \(5^\circ\) na wschód od niej. Pod koniec miesiąca planeta przejdzie do gwiazdozbioru Lwa i około godziny 4:40 zdąży się wznieść na wysokość \(20^\circ.\) We wrześniu Jowisz zwiększy jasność do \(-1{,}9^m\) i średnicę tarczy do \(33''.\)
Księżyc można próbować dostrzec jeszcze 10 IX. 30 minut przed wschodem Słońca Srebrny Glob zajmie pozycję na wysokości \(5^\circ{,}\) prezentując bardzo cienki sierp w fazie \(1\%.\) W jego odszukaniu pomoże planeta Jowisz i Regulus, najjaśniejsza gwiazda Lwa. Księżyc znajdzie się na linii łączącej oba ciała niebieskie, około \(5^\circ\) od drugiego z nich.
Po nowiu Księżyc przeniesie się na niebo wieczorne, gdzie jego widoczność zacznie się poprawiać dopiero po I kwadrze. W tym okresie warto zapamiętać datę 14 IX, kiedy to dojdzie do dziennego zakrycia Wenus przez Księżyc. Planeta zniknie za ciemnym brzegiem księżycowej tarczy około godziny 11:42 i wyłoni się po jej jasnej stronie godzinę później. Tego dnia tarcza Wenus pokaże średnicę \(37''\) i fazę \(29\%.\) Faza Księżyca urośnie zaś do \(12\%.\) Do zakrycia dojdzie na wysokości \(8^\circ\) nad punktem SE widnokręgu. Odkrycie natomiast nastąpi \(7^\circ\) wyżej, nieco bliżej południka lokalnego. Wenus świeci z jasnością \(-4{,}7^m{,}\) dzięki czemu przed i po zakryciu powinno dać się ją dostrzec gołym okiem.
18 IX Księżyc przejdzie przez I kwadrę. Dobę wcześniej pokaże się on \(3^\circ\) od Antaresa w Skorpionie, dobę później zaś przetnie linię łączącą dwie jasne gwiazdy Strzelca Kaus Borealis i Kaus Meridianalis. 20 IX Księżyc przeniesie się na pozycję jakieś \(5^\circ\) od Nunki.
6 dni później Srebrny Glob przejdzie przez pełnię i jednocześnie \(4^\circ\) na północ od Neptuna oraz \(9^\circ\) na zachód od Saturna. Bliskość pełnego Księżyca i planet oznacza ich opozycję. Neptun znajdzie się po przeciwnej stronie Ziemi niż Słońce tego samego dnia, Saturn zaś – na początku października. Neptun świeci z jasnością \(+7{,}8^m\) i kreśli swoją pętlę niecałe \(4^\circ\) na wschód od gwiazdy 29 Psc. Saturn natomiast ma jasność \(+0{,}3^m{,}\) przy średnicy tarczy \(20''{,}\) z ładnie już widocznymi pierścieniami.
Ostatniej nocy miesiąca Księżyc w fazie \(80\%\) wzejdzie podczas odkrywania Plejad. Na Suwalszczyźnie Alcyone wyłoni się zza ciemnego brzegu księżycowej tarczy około 19:49, na wysokości zaledwie \(4^\circ\) nad widnokręgiem. Drugi raz w tym miesiącu Księżyc utworzy trójkąt równoramienny z Plejadami i Uranem.
W październiku maksimum jasności osiągną dwie mirydy \(\chi\) Cyg i R Leo. Według prognoz pierwsza z gwiazd pojaśnieje najbardziej około 4 X, druga natomiast 17 dni później. I mogą pojaśnieć nawet do, odpowiednio, \(+3{,}3\) i \(+4{,}4^m.\) \(\chi\) Cyg znajduje się w szyi Łabędzia, na linii łączącej gwiazdy \(\eta\) i \(\beta\) Cyg, \(2{,}5^\circ\) od pierwszej z wymienionych gwiazd i pod koniec miesiąca góruje po godzinie 20 na wysokości przekraczającej \(70^\circ.\) R Leo natomiast znajduje się jakieś \(5^\circ\) na zachód od wspomnianego już Regulusa i wschodzi około godziny 3, by do świtu wznieść się powyżej \(15^\circ\) nad wschodnim widnokręgiem. Obie gwiazdy już we wrześniu są łatwym celem do oglądania przez lornetki i teleskopy.